Het sausmeisje

Vandeweek  hoorde ik toch een lachwekkend verhaal. Oud cheffin van mij kwam gezellig een avond langs even bijkletsen. Zo hoorde ik dat ze inmiddels een ander huisje had. En dat ze daar wel het 1 en ander moest doen, of moest maar wou doen. Zo ook vond ze dat de muren wel een sausbeurt konden gebruiken en 1 wandje in het rood was wel leuk eigenlijk, zo gedacht zo zou het gebeuren. Maar ze zei al, ik heb werkelijk geen benul van hoeveel ik nodig heb dus mams maar ff gevraagd of die mij even de aantal vierkante meters wou meten en dan even uitrekenen hoeveel we ongeveer kwijt zouden zijn aan saus. En zo was mams geweest onderwijl zij naar het werk was, en zo vond ze s’avonds de plattegrond van haar woning met 2 getallen erop 30 en 90. Dus de volgende dag zij naar gamma met dat plattegrondje en zeggend hier wil ik saus voor, 30 lit rood en 90 liter roomwit. De ene muur rood en de rest dus roomwit. Kijk een beetje klusser snapt wel dat met 120 liter verf  je minimaal wel een heeeeeel groot herenhuis moet hebben. maar niet een plattegrondje van een bovenwoninkje. Maar de gammaklu(n)sser zei oh dat kan, en zo werd er 120 liter gemeng in de wenselijke kleuren. Moeders die in de avond wel vast ff zou beginnen schrok zich wild bij het zien van al die emmers en zei wát heb jij in godsnaam allemaal gehaald ?? Toen zei ze , precies wat jij hebt opgeschreven hoor , 120 lit in totaal …………..ze had haar dochter aangekeken en geroepen …Méters had ze geroepen vierkante méters waren dat ! Toen was mijn oude cheffin in lachen uitgebarsten en zei dát stond er niet bijhijjjjjjjjj.

De gammaklunser is door zijn chef denk ik wel ff op matje geroepen nadat vaderslief even de chef had aangesproken en dat bewuste plattegrondje liet zien en hetzelfde bestelde als zijn dochter waarop de chef zei , nou meneer dat is veels teveel , of u moet een jaarlang uw muren elke dag willen sausen , Précies had vaders gezegd , dat lijkt mij ook en blij dat u dat ook ziet maar uw personeel dus niet …….en vaders had het verhaal uitgelegd ……waarop de chef zei dan nemen we de helft terug. 

Wat een giller van een verhaal, maar bedacht me later nog jeetje ze heeft al die emmers naar boven gesjauwt ook nog, 12 emmers á 10 liter. Oh wat zou ik er ziek van zijn geweest. Maar moest er giga om lachen

Soep(kip)dieet

Het móest er nu toch maar van komen, een dieet. Dan komt de eerste vraag welk dieet, daar heb je ook meteen de cruciale vraag te pakken. Want het resultaat valt of staat met het juiste dieet, naast natuurlijk motivatie en doorzettingsvermogen. Motivatie heb ik zeker als de pijl 80 kilo aanwijst, maar doorzettingsvermogen is toch lastig. Eerste dag vol goede moed van start met het soepdieet, s’avonds werd het al lastig, geknor in de maag, leeg gevoel, onmeunige honger. Ach eerste dag, doorzetten !! Dan komt dag twee, overdag gaat het nog wel, maar in de avond komt de soep je neus uit, niet letterlijk, alhoewel bijna wel eigenlijk. Dan komt dag 3 en je staat met lood in je schoenen op, want je mag geen soep meer zien. Het lijkt of de soepgeur voor altijd in je neus zit, of je nu eet of niet, pfffff het word zwaar, echt zwaar, helemaaaaal als Poppie ineens een  helder ogenblik heeft en mama wil trakeren op een lunch, een mama lunch bestaat normaliter uit een cappucino, groot glas cola ernaast, een uitsmijter met witbrood en extra bolletje vleessalade. Dus ik zei nee lieverd, mama doet toch aan de lijn nu…………was het ff stil en zei ze, ach paar eitjes voor 1 keer kan toch wel, normaal doe je dat elke week hoor. Ik dacht elke week idd, jeetje, maar wel lekker

Maar goed we zijn gaan lunchen en ik heb een koffie genomen, en een bruin bolletje met zalm, nee geen salade, gewoon rode zalm. Had gezondigd en ohw heerlijk dat broodje:) en neeeee voelde me niet eens schuldig. Maar nu doe ik even weer weekje normaal, en dan weer soep(kip) dieet zoals mijn beste vriend het noemt, haha

Nog ff genieten van alle lekkers………..en dan op naar de volgende kilostrijd, weer 4 hoop ik net als de laatse keer

Word vervolgd……….

Schatkist

Sinds mijn werk als uitvaartmedewerkster heb ik al heel wat meegemaakt, maar gisteren werd het ook mij te krap. Mijn collega en ik kwamen aan bij het huisadres alwaar we meneer moesten ophalen en vervoeren naar de aula. 3 Meiden stonden ons al op te wachten op de hoek van opa’s huis. Ijsco in de hand, druk kletsend en lachend, nog niks aan de hand, eenmaal binnen werd hun uitgelegd dat wij opa op de brancard zouden tillen en mee zouden nemen, geen probleem, kindjes gingen ff naar buiten en de oudste ,Poppie’s leeftijd, nam wel ff de rol van oudere zus op zich en duwde haar zusjes , ongeveer 5 en 3 naar voren , kom naar buiten nu hoor!.

Zo bleven wij ouderen alleen achter met opa, en dochters hielpen met tillen van het bed op de brancard, we duwden opa voorzichtig naar buiten alwaar de grietjes al stonden te kijken bij die grote zwarte auto. Op het moment dat mijn collega de brancard in de auto wou schuiven, klampte het oudste meisje zich vast aan de brancard, neeeeeeeeeeeeeee opaaaaaaaaaaaaaaaaaa , jullie mogen opa niet meenemen , de andere twee volgden, al huilend en schreeuwend hingen ze aan de brancard, hun moeder en vader haalden hun er rustig af en zeiden opa gaat nu naar de aula en morgen zien jullie hem weer hoor, waarop het middelste grietje zei, gaat opa dan nu straks in de schatkist ? , moeders zei beschamend nee dat is geen schatkist, en toen zei ik met tranen die prikten achter mijn ogen, nou eigenlijk is het wel een schatkist he , opa die word een sterretje, en het is heel mooi waar opa komt, dat beaamde het grietje en keek moeders aan , zie is toch wel schatkist dan en ik ga kijken naar de sterren , ik zeg heel goed en weet je de grootste en mooiste ster die heeeeeel duidelijk schijnt is opa

Er werd heftig geknikt door de dametjes…………het was goed nu ……..er werd naar opa gezwaaid welliswaar met tranen in de oogjes,  en wij……..wij reden met opa weg, de straat uit, niks zeggend tegen elkaar, want ook wij hadden traantjes als we zouden knijpen met de ogen. Dát zijn nou momenten waar het moeilijk is, maar ook juist dát zijn momenten waarin je voelt 100% mens te zijn, toe mag geven aan emotie , want er zijn al veel momenten waarin je emotie moet uitschakelen omdat je anders niet kunt functioneren.

Maar zolang het allemaal, hoe gek ook ,postitief word ervaren is het goed………en gaan we op pad naar een volgende overledene, nooit wetend waar we op stuiten of wat we zien, of wie erbij is, en dat , dat maakt het werk zo spannend en zo leuk:)

Miauw…….

Vandeweek dikke paniek in de keet hier……Pindy had pijn, zo zei Poppie aan de telefoon…. ze miauwt heel erg mama en ze trekt met haar achterpoten. Ik zei mama kijkt direct wel even als ik thuiskom ok. Dat was goed. Bij thuiskomst deed Pindy inderdaad heel raar en leek ook pijn te hebben bij haar achterpoten……..ze trok heel raar met haar bips….Hmz, eerst maar even bellen naar mijn beste vriend, die ook een kat heeft, wat ik hoorde klonk niet zo best…..advies opgevolgd en de dierenambulance gebeld. Ik legde uit wat Pindy deed en hoe ze reageerde op aanrakingen…….Nou zegt de man hoe oud is ze?  ik zei 8 maand zoiets ……..Dan is ze krols Mevrouw…….Ohoooooo die Pindy ….ze wou gewoon een vriendje hmhm………En Poppie vind Mama nu wel heel gemeen dat Pindy niet naar buiten mag om met een vriendje te spelen…..Leg Poppie maar eens uit dat het niet het spelen is wat zij buiten doet haha , dus mams blijft voorlopig wel gemeen

De Club

De wondere wereld lijkt het wel, berichtjes als welcome by the XXXX, welkom bij de club, welkom veertiger nu pas begint het leven etc etc. Dan heb ik het nog niet over de kaarten, teksten als ouwe bok, op de helft, nu komen de gebreken en meer van dat soort donkere soort teksten. Tegenstrijdig allemaal, bij de 1 lijkt het allemaal geweldig, bij de ander is het maar niks. Dus ja wat zou het nu zijn …………wat gaat het worden, zal het zoveel anders gaan of gaan voelen. Eigenlijk had ik slimmer moeten zijn en had ik bij 39 moeten stoppen met tellen………..maar ja …….40 heeft ook wel iets………ach het belangrijkste is toch gezondheid, leeftijd is een nummer, en verval  hoort er nu eenmaal bij.

Mijn wondere wereld is in elk geval vandaag goed begonnen want die kant belicht ik toch het liefst………40……..,2 prachtige tekeningen van mijn lieve poppie, in de keuken een supermooie snoeppot, op tafel een gouden waxinehouder, lieve sms-jes , telefoontjes, digitale kaarten, kaarten per post, 40 rode rozen, 2 prachtige zilveren ringen, een paar mooie oorbellen, een hotelovernachting voor 2, een bloemstuk, badlakens, een parfumbon, een pen met mijn naam, een parkeerkaart, een envelop met inhoud, en een aansteker met de tekst , 40 jaar ik heb er nog lang geen tabak van

Maar vooral allemaal gezonde mensen om mij heen , familie, vrienden, en die niet om mij heen konden zijn waren er bij hart, wat kan iemand nog meer wensen, niks toch!

Ik vind die 40 club zo beroerd nog niet !

Galgenhumor

Ik moest zo vreselijk lachen om mijn ex-collega. Die weet dat ik nu in de uitvaart zit. Dus hij klikte mij op msn, Hoi engel, hoe ist ?

Dus ik ja goed, met jou?

“ook goed”

“maare engel……..hoe ist op werk , dooie boel zeker?”

Kwam niet meer bij van het lachen, hoezo galgenhumor haha

Zomer

Wat verlang ik ernaar, nee en dan niet om in kort rokje te lopen, dat is juist het grootste nadeel van die zomerzon. Alles is positief aan de zomer, althans voor mij, behalve de kleding. Niet dat ik daar nu al over nadenk ofzo, alhoewel……Kritisch kijk ik in het voorjaar alweer naar mijzelf. Dingen waar ik hele winter nagenoeg niet op let, vallen me in het voorjaar juist extra op. Hoe meer de zomer dichterbij komt, des te kritischer ik word. Om vervolgens de zomer maar weer vol ongenoegelijjke momenten door te komen, en richting herfst mijn blikje op mijzelf weer te verzachten en vervolgens de winter maar nagenoeg geen blikjes meer te werpen. Zo kom ik de zomer door, elke zomer , vol ergenis, maar natuurlijk niks ondernemend verder. Ik ben een slappeling, dat moge duidelijk zijn. Meer dan eens krijg ik te horen, “ach kom, je ziet er toch goed uit”. Opvallend hieraan is dat deze dingen meestens in de winter gezegd worden. Logisch………hieruit blijkt eigenlijk dat iedereen in de zomer kritischer kijkt, of je ziet gewoon meer van iemand door vermindere kleding met meer bloot. Daar komt nog bij dat de zon alles uitlicht, het extra opvallend maakt. Ik zit dit nu alweer kwasi stressig te typen, straks valt mijn litteken op de neus en wang weer beter op, mijn beenlitteken, waar ooit een hondenbek inhing, mijn beenharen en okselharen als ik er even niet naar omkijk, mijn cellulitis omdat dat rokje net tever boven mijn knie zit, eelt op mijn voeten als ik weer meest rondbanjer op blote voetjes , de vetkwabjes naast mijn bh, om nog maar niet te spreken over die boven de rok of broekboord dat zijn niet eens vetkwabjes meer, dat zijn zwembanden, of de rare bulten bij mijn knieen, of de straie strepen bij mijn oksels omdat het spaghetti hempjes weer is, of de elk jaar meer bijgekomen ouderdomsvlekjes, de rest zal ik maar niet eens noemen maar het is… etc etc etc….en nog meer etc …Ik weet het, gezondheid boven alles, dat besef is er terdege, maar beetje minder ergenisjes zou ook heerlijk zijn. Maar vooral niks aan doen, natuurlijk niet, gewoon lekker elk jaar klagen, ergeren, stressen en afwachten totdat het weer winter word.

Poppie's carnavalsoptreden

Nieuwe job

Na dikke maand onzekerheid is het zover, nieuw werk. Toen ik in oktober mijn ontslag nam zei iedereen mij al is dat wel zo verstandig in deze tijd. Nee natuurlijk was dat niet verstandig, maar als je alles met verstand moet doen……..Soms heb je zo’n gevoel, het gevoel iets tóch te moeten doen ondanks dat alles tegen lijkt. In dit geval zeer zeker, ontslag nemen, in tijd van recessie, is dom. Geen recht op een uitkering, maar wel een mondje te voeden een huis dat belast is met hypotheek , een c.v die aan moet in deze periode, en ja douchen stop je ook niet mee omdat je geen werk hebt Maar toch had ik er een goed gevoel over, ik zou zeker werk krijgen. Na verloop van weken, na het schrijven van diverse sollicitaties, met een  paar afwijzingen en van de rest nog geen antwoord, die ook wel niet meer zal komen, zakte de moed mij toch in de schoenen en begon ik toch wel vet te twijfelen over mijn beslissing. Voelde mij rot, dom, onverantwoord, en al wat je nog meer voelt als je iets hebt gedaan waar je toch enigzins soort van spijt van krijgt, omdat het niet het verloop heeft waar je eigenlijk zeker van was. Er kwam een dip, niet te zuinig ook nog, ondanks Poppie’s blijde toetje elke dag omdat ik gewoon thuis was of haar op kwam halen. Als je altijd hebt gewerkt is het thuiszitten zonder werk vreselijk, ik kon mezelf wel voor de kop slaan, waarom moet ik ook op momenten naar mijn gevoel luisteren, waarom kan ik niet als andere mensen verantwoord ter werk gaan door eerst nieuw werk te hebben en dan pas het oude vaarwel zeggen. Na een heel gesprek erover met een vriend , pepte die mij op en zei , ik heb al zitten denken en nu moet je niet lachen meis maar is iets in de uitvaart niks voor jou, ik moest echt wel lachen, want om eerlijk te zijn had ik daar zelf ook wel vaker aan gedacht, ware het niet dat het moeilijk tussenkomen is in die wereld en er ook weinig verloop is. Maar we gingen die avond samen op zoek naar vacatures, in Overijssel twee vacatures, en op 1 heb ik next day gereageerd per brief en de andere benaderd per telefoon. Anderhalve week later kreeg ik telefoon op mijn brief, of ik even langs wou komen diezelfde middag voor een gesprek. Dat gesprek verliep goed of ik dan ook bereid was meteen de volgende dag een 48 uurs wachtdienst te draaien………..tuurlijk ! ( meteen denkende wat moet ik met Poppie zou gauw, maar dat zei ik niet ) zo geschiedde. En dat ging goed , ik voel mij goed, op mijn plaats, in mijn hum, blij, vrolijk, ondanks de moeilijkheidsgraad van het werk, uitvaartmedewerkster ………ja ik was, kleed, verzorg overledenen, soms kan dat ook niet meer, dát zijn de geestelijk zware momenten. En ja ook die heb ik mee mogen maken in mijn dienst, en die doorstond ik goed, niet kotsend weggelopen, geen nare dromen, en goede trek. Ik had de test goed doorstaan, voor mijn nieuwe werkgever, maar vooral voor mijzelf.

Vriend bedankt voor alle steun, het oppeppen van mij, je positieve invloed en je duw weer in de goede richting.

Uitvaartmedewerkster…………….Ik zit vet op mijn plek en ben een heel gelukkig mens

Tandenfee

Poppie is aan het wisselen, er zitten een paar wiebeltandjes. Op de opmerking van iemand dat de tandenfee het uitgevallen tandje mee zou nemen en een centje zou achterlaten zei Poppie, denk ut niehiettttttt dat doen gewoon ouders Maar vannacht ging toch dat uitgevallen tandje onder het kussen, in een papieren zakdoek, met de vraag aan de tandenfee, mocht ze komen dan gelieve wel het centje maar de tand wel laten liggen, haha